ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟYΔΗΣ, ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γεννήθηκα πριν πολλά χρόνια στη Χλώρακα, ένα χωριό που έχει στα ριζά του την Μεσόγειο να το προσκυνά. Όσα χρόνια κι’ αν πέρασαν, όπου κι’ αν έχω πάει, χαραγμένη στη θύμηση μου μένει πάντα η καταχθόνια βουή της θάλασσας που θέλοντας με βιά να κατατρώει τις ακτές, με δύναμη τις κτυπούσε, αλλά αυτές πέτρινες και στέρεες, βράχοι άγριοι, απότομοι και θεόρατοι καθώς ήταν, καταλυμό δεν είχαν.
Ήταν μικρό μέρος με μικρό πληθυσμό που οι κάτοικοι ησχολούντο κυρίως με τη γεωργία και λίγο με τη κτηνοτροφία. Μετά το έτος 1980 το χωριό αναπτύχτηκε οικοδομικά ραγδαία και ο πληθυσμός πλήθυνε καταντώντας τη μικρή Κοινότητα σε μεγάλη κωμόπολη.
Οι γονείς μου ήσαν φτωχοί και πολύτεκνοι. Ο πατέρας μου ονομαζόταν Χαράλαμπος και η μητέρα μου Στασού και ήταν μια απλή ευλογημένη Χριστιανική γυναίκα που πέθανε πολύ ενωρίς.
Παντρεύτηκα το 1980 τη Μαρινέλλα Λουκά από τη Μεσόγη και αποκτήσαμε δυο παιδιά και δύο εγγόνια, απεβίωσε ‘ομως σε ηλικία 53 ετών ένεκα της επαράτου νόσου.
Το 1971 αποφοίτησα από τη Τεχνική Σχολή Πάφου, ενώ την χρονιά του 2011 παρακολούθησα δύο χρόνια δι’ αλληλογραφίας σπουδές ΜΜΕ, όπου πήρα το δίπλωμα του δημοσιογράφου με άριστα.
Υπηρέτησα στην Εθνική φρουρά 25 μήνες, και με την απόλυση μου μετέβηκα στην Ελλάδα όπου μπάρκαρα και εργάστηκα στα πλοία ως Μηχανικός. Τα ατέλειωτα χρόνια και τις ατέλειωτες ώρες της Ναυτικής μου μοναξιάς πάνω στα ποντοπόρα πλοία τάνκερ, ασχολήθηκα με το διάβασμα επιμελώς, καταφέρνοντας να αποκτήσω απεριόριστες γνώσεις, που αργότερα αποδείχτηκαν πολύ υποβοηθητικές ώστε να καταφέρω να γίνω συγγραφέας, συντάκτης, δημοσιογράφος και εκδότης δικής μου εφημερίδας.
Το 1978 επέστρεψα στην Κύπρο όπου ασχολήθηκα με επιτυχία με το εμπόριο των Φθαρτών.
Το 1991 επέκτεινα τις εργασίες μου στο Developing και στις υπηρεσίες.
Το 2009 εξέδωσα την «εφημερίδα της Χλώρακας» σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή, την οποία έγραφα, επιμελούμουν και εκτύπωνα μόνος μου, ενώ ταυτόχρονα ασχολούμουν συστηματικά με τη συγγραφή βιβλίων και περιοδικών.
Υπηρέτησα  τη δημοσιογραφία  από τη θέση του ιδιοκτήτη, του συγγραφέα,  του συντάκτη και του δημοσιογράφου για πέντε περίπου χρόνια εκδίδοντας τη δική του έντυπη  μηνιαία τοπική εφημερίδα, και ακολούθως συνέχισα να την εκδίδω ηλεκτρονικά, καθώς η μεγάλη οικονομική κρίση που έπληξε τον τόπο, δεν μου άφησε δυνατότητες να συνεχίσω την έντυπη κυκλοφορία της.
Το σαράκι της συγγραφικής μου κλίσης το οποίον εξεδήλωσα εις τοιαύτην μεγάλην ηλικία, το έφερα εν κρυπτώ από μικρός, και το όφειλα στον μεγάλο μου αδερφό Χριστάκη Ταπακούδη που τον παρακολούθησα να ασχολείται με τη συγγραφή διηγημάτων και μυθιστορημάτων που διαβάζοντας τα με ενέπνευσαν και μου εμφύτευαν το μεράκι της δημιουργίας.
Εκτός από τη δημοσιογραφία και την αρθογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά της Κύπρου και της Ελλάδας, ασχολήθηκα  με τη συγγραφή διηγημάτων και ιστοριών που αφορούν την παράδοση, που μέσα από τη διήγηση τους καταγράφεται ο τρόπος ζωής της παλαιάς εποχής και ο τρόπος διαβίωσης των ανθρώπων με όλες τις δυσκολίες της φτώχειας και της καταδυνάστευσης τους από τους Τούρκους και Άγγλους κατακτητές, καθώς και την καταγραφή της ιστορίας της γενέτειρας του Χλώρακας και ότι σχετικό με αυτήν.
Σαν οραματιστής δημοσιογράφος μέσω της διδακτικής μου αρθρογραφίας και προσπαθώντας να επιφέρω ρήξη με το κατεστημένο της υλιστικής εποχής, συνέλαβα την ιδέα να εξεγείρω τις ψυχές και το πνευματικό φρόνημα των αποχαυνωμένων από τον απότομο πλουτισμό συμπατριωτών μου, με μοναδικό όπλο την μικρή μου εφημερίδα  και τη γραφή μου.
Ένα δύσκολο επιχείρημα καθώς δεν γνώριζα τίποτα επί του αντικειμένου, ούτε και από τη σύγχρονη τεχνολογία των κομπιούτερς και των ηλεκτρονικών μηχανημάτων που ήταν απαραίτητα για την έκδοση της εφημερίδας. Παρ όλα αυτά, ενέσκηψα του θέματος και με ενδιαφέρον κατόρθωσα να γνωρίσω γενικά την όλη διαδικασία και να την εφαρμόσω με επιτυχία. Έμαθα να χειρίζομαι τον υπολογιστή με τον οποίο διεκπεραίωνα όλη την εργασία από γράψιμο έως σελιδοποίηση και εκτύπωση, αλλά το κυριότερο κατόρθωσα να μπορώ γράφω τα κείμενα, τα άρθρα και τις μικρές ιστορίες μου με επιτυχία, χωρίς προηγουμένως στη ζωή μου να έχω ασχοληθεί με το γράψιμο. 
Στο χρόνο που ακολούθησε πούδασα δημοσιογραφία ένα όνειρο ζωής το οποίο κατάφερα να πραγματοποιήσω στην ηλικία των 57 ετών, αποδεικνύοντας έτσι στη πράξη την δια βίου μάθηση.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ:
28/11/1953:Γέννηση του Κυριάκου Ταττακούδη στη Χλώρακα
1971: Αποφοίτηση από την Τεχνική σχολή Πάφου, κατάταξη στην Εθνική φρουρά.
1973: Αναχώρηση για Ελλάδα, μπάρκο στα καράβια.
1978: Επιστροφή στην Κύπρο, ασχολείται με το επάγγελμα του πράτη (φθαρτέμπορας)
1980: Νυμφεύεται τη Μαρινέλλα Αγαθαγγέλου.
1987: Ασχολείται με το εμπόριο ταπήτων.
1991: Ασχολείται με επιχειρήσεις ακινήτων.
1992: Δημιουργεί τη μπουάτ «Ορφέας», μαγαζί με ζωντανή ποιοτική μουσική που αφήνει τα αποτυπώματα του σε ολόκληρο τον Ελληνισμό Κύπρου και Ελλάδος.
2000: Σταματά την ενασχόληση με το φθαρτεμπόριο και ασχολείται με επιχειρήσεις υπηρεσιών.
2008: Εκδίδει την «Εφημερίδα της Χλώρακας».
20010: Σε ηλικία 57 ετών εγγράφεται στο εργασήρι δημοσιογραφίας του ΑΝΤ1 Ελλάδος και δι αλληλογραφίας παρακολουθεί σπουδές ΜΜΕ.
2012: Τελειώνει τις σπουδές και παίρνει δίπλωμα δημοσιογραφίας με βαθμό 8,70 στα 10
2012: Αναστέλλει την έκδοση της έντυπης εφημερίδας της Χλώρακας ένεκα οικονομικών δυσχερειών.
2013: Αποθνήσκει η σύζηγος του εις ηλικίαν 53 ετών.

2014: Επανεκδίδει την εφημερίδα της Χλώρακας σε ηλεκτρονική μορφή.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ


«Η εφημερίδα της Χλώρκας» που κυκλοφορεί από το 2008, είναι υπό την ιδιοκτησία και διεύθυνση του εκδότη Κυριάκου Ταπακκούδη. Γράφεται, συντάσσεται, σελιδοποιείται και εκτυπώνεται από τον ίδιο. Είναι η 4η εφημερίδα στην Επαρχία Πάφου.  Προσφέρει γνώση, πληροφορία, είδηση, πολιτισμική καλλιέργεια και αναδίφηση της παράδοσής.
  Η κυκλοφορία ενός μηνιαίου έντυπου σε μια κοινότητα, όπως είναι η Χλώρακα,  εκτός του ότι είναι μια πρωτοποριακή, πρωτότυπη και σημαντική ενημερωτική κίνηση, αποτελεί και μια εκπληκτική πρωτοβουλία που τιμά την κοινότητα και προσφέρει τα μέγιστα στην αναβάθμιση της κοινωνικής, πολιτιστικής και ιστορικής κουλτούρας του τόπου μας. Η σημασία της έκδοσης αυτής, ειδικά σε μια εποχή όπου επικρατεί ο εγωκεντρισμός, η συμφεροντολογία και το κυνηγητό της ύλης, καταδεικνύει, πέραν πάσης αμφιβολίας, την ανησυχία του εκδότη και το αμέριστο ενδιαφέρον του για την ποιοτική αναβάθμιση της κοινότητας.
  Η εφημερίδα της Χλώρακας , ως εγκεκριμένο έντυπο που συγκαταλέγεται επίσημα στα κυπριακά μηνιαία Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης, μεταφέρει τα νέα της κοινότητας σε όλους τους κατοίκους, ενδιατρίβει με μεγάλη επιτυχία στα γεγονότα που σημάδεψαν την παλαιότερη και σύγχρονη ιστορία μας, ερευνά και μεταφέρει τα ήθη και έθιμά μας που διαμορφώθηκαν μέσα από την πλούσια παράδοσή μας και φέρνει στο προσκήνιο σημαντικά πρόσωπα της κοινότητας που έζησαν παλαιότερα και με το δικό τους ιδιαίτερο τρόπο, ο κάθε ένας ξεχωριστά, έβαλε την ψηφίδα του στη διαμόρφωση, δομή και συνοχή της κοινοτικής οντότητας και όχι μόνο.
  Η εφημερίδα έχει καταστεί εφημερίδα της κοινότητας και γίνεται από όλους αποδεκτή μετά μεγάλης αγάπης γιατί περιέχει ενδιαφέρον και χρήσιμο υλικό που μπορεί να διαβάσει και να μελετήσει ο κάθε ένας, ανεξάρτητα της μόρφωσής του.
   «Η εφημερίδα της Χλώρακας» είναι ένα σημαντικό αξιόλογο έντυπο της κοινότητας που, αν συνδυαστεί και με το γεγονός ότι κάνει την εμφάνισή της σε ηλεκτρονική μορφή, αποκτά γεωγραφική παγκόσμια εμβέλεια υπό την έννοια ότι μπορεί να την διαβάσει οποιοσδήποτε σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου και αν βρίσκεται.    
  Με κουράγιο και χωρις να φείδεται κόπων και εξόδων ο εκδοτης Κυριάκος Ταπακούδης προσπαθεί με ανιδιοτέλεια και επιμονή στη συλλογή χρήσιμων ιστορικών και αρχαιολογικών στοιχείων τα οποία κάποτε θα αποτελέσουν πλούσια πηγή για τον μέλλοντα ιστορικό, όχι μόνο του τόπου μας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής της Πάφου. 

Μάριος Νεοκλέους


Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ ΠΡΙΝ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ
Αποφάσισα να κάνω μια προσπάθεια έκδοσης αυτής της εφημερίδας, θέλοντας να συνεισφέρω μ αυτόν τον τρόπον στο χωριό μου και στους συγχωριανούς μου ,που αγαπώ. Είναι μια δύσκολη προσπάθεια που χρειάζεται λίγα λεφτά, αλλά πάρα πολλή εργασία και πολύς κόπος. Θα ήμουν ευχαριστημένος, αν όλοι σας αγκαλιάζατε και βοηθούσατε με την συνεργασία σας η την συμβουλή σας καθώς και την συμβολή σας, στο να προοδεύσει, μεγαλώσει και εμπλουτισθεί αυτό το έντυπο. Θα προσπαθήσω να είναι ένα έντυπο ενημερώσεως, μακριά από πολιτικές, αλλά κοντά στα γράμματα και τον πολιτισμό, που να μπορεί να εμπνέει όραμα και πίστη.

Ο εκδότης, Κυριάκος Ταπακούδης 

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ ΠΡΙΝ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Η έκδοση της εφημερίδας σκοπό είχε την προώθηση τοπικών θεμάτων, ιδιαίτερα σε συνάφεια με ζητήματα κοινωνικά, ιστορικά και πολιτιστικά, καθώς και την πληροφόρηση της κοινής γνώμης με γνώμονα την αντικειμενικότητα και την τήρηση του κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Επίσης με το κύρος και την απήχηση της στην τοπική κοινή γνώμη, προσπαθησε να έχει παρεμβ...άσεις σε όσα πιο πολλά ζητήματα και γεγονότα μπορεσε, με σκοπό την εμπέδωση της αξιοκρατίας, της δικαιοσύνης, αλλά προπάντων της ηθικής δεοντολογίας από όλους προς όλους.
Eνας χρόνος έκδοσης της εφημερίδας.Είναι με ευχαρίστηση που παίρνουμε αμέτρητα μηνύματα από αναγνώστες μας ότι μας παρακολουθούν και μας διαβάζουν με ενδιαφέρον στο ιντερνέτ, οπως οι ιδιοι λενε. Διότι η εφημερίδα αυτή εκδίδεται με πολλη κόπο, και αμέτρητες ώρες εργασίας. Διότι αποκλειστικά όλη η εργασία, ήτι σύνταξη, δημοσιογραφία, φωτογραφία, σελιδοποίηση και έκδοση, γίνεται, μόνο από εμένα. Λόγω οικονομικού κόστους, δεν επιτρέπεται η χρησιμοποίηση άλλων ατόμων. Πολλές φορές έρχεται η σκέψη στο νου της
παραίτησης, διότι όπως λέει και η παροιμία, «δίχως κέρδος…». Όμως η αγάπη μας να γράφουμε, μας οδηγεί στο να συνεχίζουμε. Και όταν έρχεται η ωρα της παραίτησης, δεν τα βάζουμε κάτω, διότι παίρνουμε μηνύματα από συγχωριανούς μας που ευρίσκονται στα πέρατα της γης, που μας παρακολουθούν, που μας διαβάζουν. Έχουμε αναγνώστες καθημερινά πέραν των 3000 ημερησίως, αλλά η ευχαρίστηση μας είναι όταν έστω και λίγοι από αυτους, είναι συγχωριανοί μας. Διότι η εφημερίδα μας είναι τοπική, διότι όπως όλοι θα έχετε προσέξει, γράφουμε μόνο για την Χλώρακα. Είναι γιατί θέλουμε να περάσουμε μηνύματα σε όλους, μηνύματα φιλοπρόοδα, μηνύματα αγάπης. Κλείνει με αυτή την έκδοση ένας χρόνος ακριβώς, ένας χρόνος δύσκολος, με πολλά λάθη, αλλά κυρίως με πολλά μαθήματα από αυτά. Δυσκολευτήκαμε πολύ, αλλά κρατηθήκαμε γιατί μας κρατήσατε εσείς. Διότι να ξέρετε, η παρότρυνση και ο καλός ο λόγος πάντα μετρούν, εν αντιθέσει με την κακολογία και την κατηγορία. Εμείς ευτυχώς από εσας εισπράξαμε μόνο λόγο καλό, είναι και γι αυτό που συνεχίζουμε. Σας ζητούμε να συνεχίσετε να κάνετε το ίδιο, και εμείς σας υποσχόμαστε να συνεχίσουμε αυτή την δύσκολη προσπάθεια που ξεκινήσαμε.

Ο εκδότης, Κυριάκος Ταπακούδης 

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ
Το Κοινοτικό Συμβούλιο αρνήθηκε να στηρίξει την εφημερίδα της Χλώρακας.
Σαν εκδότης της εφημερίδας αισθάνομαι την ανάγκην να σας γνωστοποιήσω τα παρακάτω. Ίσως να είναι παράπονο δικαιολογημένο, ίσως αδικαιολόγητο... Στους δύσκολους καιρούς της οικονομικής κρίσης που διερχόμεθα και που έχει πλήξει όλους τους ιδιωτικούς υπαλλήλους και τους επιχειρηματίες, σ...αν εφημερίδα έπληξε και εμάς κυριολεχτικά σε ανυπέρβλητο βαθμό, έτσι εσκεφτήκαμεν να αναζητήσουμε ως λύση αντί του κλεισίματος της εφημερίδας, τις διαφημίσεις. Σε αίτηση μας στο Κοινοτικό Συμβούλιο και στη ΣΠΕ Χλωρακας, προτείναμε να ενοικιάσουν μίαν των σελίδων της εφημερίδας μας για δική τους διαφήμιση, έτσι με αυτόν τον τρόπο να εχουν κέρδος αμφότεραι αι πλευραί. Η ολομέλεια του Κοινοτικού Συμβουλίου Χλώρακας σε συνεδρίαση της αποφάσισε όπως απορρίψει την πρόταση μας. Δεν μας ειδοποίησαν τους λόγους, σκεπτόμαστε ίσως να είναι λόγοι οικονομικής περισυλλογής, ή μήπως εκδικήσεως αφου όλοι ξέρετε ότι είμαστε σαν εφημερίδα αυστηροί κριτές του έργου τους. Δεν πιστεύουμε να είναι οικονομικοί οι λόγοι διότι η τιμή της διαφήμισης ανήρχετο εις το μικρόν ποσόν των 200 ευρώ μηνιαίως, πόσον που μπορούσαν να συζητήσουν, εκτός αυτού, όλοι ξέρουμε για τα περιβόητα ταξίδια στο εξωτερικό και εσωτερικό που ταξιδεύουν όλοι οι Κοινοτικοί Σύμβουλοι με εισιτήρια και έξοδα πληρωμένα απο τους φορολογούμενους, ξέρουμε επίσης και για τα τραπεζώματα τους σε ταβέρνες και μπουζουξίδικα επίσης όλα πληρωμένα απο τους φορολογούμενους. Σας γνωρίζουμε το γεγονός ώστε εσείς να σκεφτείτε εάν έπραξαν καλώς ή κακώς. Αναμένουμε την αποφαση της ΣΠΕ Χλώρακας, που σίγουρα θα είναι η ίδια με του Κοινοτικού Συμβουλίου, διότι ξέρουμε ότι τα πόστα και στις δυο πλευρές τα κατέχουν οι ιδιοι άνθρωποι, που εδω και μερικές δεκαετίες αναρριχήθηκαν στην εξουσία με την ψήφο του λαού της Χλώρακας, ενός λαού που ίσως αρέσκεται να αυτοτιμωρείται, που με τον τρόπο που ψηφίζει αναγκάστηκαν οι άξιοι πολίτες να μην αναζητούν εκλογή τους, αφου αποδεδειγμένα στη Χλώρακα όσοι σπουδαίοι κατά καιρούς γύρεψαν εκλογή, απερρίφθησαν "πανηγυρικώς". Είναι νομίζουμε καιρός να αφυπνιστεί ο λαός και να αποφασίσει να ψηφίζει με κριτήρια την αξία των ατόμων ώστε τις επόμενες φορές να εκλεχτούν επιτέλους άξιοι και προοδευτικοί άνθρωποι για να οδηγήσουν την κοινότητα στην παραπέρα πρόοδο και ανάπτυξη, ανθρώπους που να μην θέλουν να επιδείξουν δύναμη εξουσίας με την καταψήφιση αμελητέων ποσών απλά και μόνον για να αποδείξουν ότι αποφασίζουν και διατάσσουν.
Υ.Γ. Η παρούσα ανακοίνωση είναι αναρτημένη στα καφενεία της κοινότητας, πλην του οικήματος ΔΗΣΥ Χλώρακας, γιατί αφαιρέθηκε από κάποιους που ίσως θίχτηκαν.

Ο εκδότης, Κυριάκος Ταπακούδης 

ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ 4 ΧΡΟΝΙΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΤΗΣ
Η εφημερίδα της Χλώρακας είναι είδος περιοδικού χρήσιμον και ωφέλιμον που γράφεται και εκδίδεται αποκλειστικά και χωρίς άλλην βοήθεια οικονομικήν ή άλλην πώς, μετά μεγάλου μόχθου και πολλής δυσκολίας μόνον από εμένα, αφιερώνω δε για αυτήν την εργασία απεριόριστο χρόνο και χρήματα, ως προς τούτο όμως είμαι απόλυτα ευαχαριστημένος, γιατί έχει αγκαλιαστεί και εκτιμηθεί δεόντως όχι μόνον από τους πολίτες της Χλώρακας, αλλά και όλων των περιχώρων.
Η έκδοση της σκοπό είχε την προώθηση τοπικών θεμάτων, ιδιαίτερα σε συνάφεια με ζητήματα κοινωνικά, ιστορικά και πολιτιστικά, καθώς και την πληροφόρηση της κοινής γνώμης με γνώμονα την αντικειμενικότητα και την τήρηση του κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Επίσης με το  κύρος και την απήχηση της στην τοπική κοινή γνώμη, προσπαθησε να έχει παρεμβάσεις σε όσα πιο πολλά ζητήματα και γεγονότα μπόρεσε, με σκοπό την εμπέδωση της αξιοκρατίας, της δικαιοσύνης, αλλά προπάντων της ηθικής δεοντολογίας από όλους προς όλους.
Δημοσιεύοντας πάσα επιμορφωτική και πολιτιστική πράξη και γράφοντας περί ονομαστών ανθρώπων, φιλοσόφων και άλλων προσώπων, καθώς και καταγράφοντας όλα τα ζητήματα και γεγονότα, προσπάθησα να καταστήσω την μικρή μου εφημερίδα  ως λογοτεχνικό περιοδικό, ξεφεύγοντας από τα συνήθη δημοσιεύματα άλλων εντύπων, έχοντας ως επιδίωξη μου την καλλιτεχνική δημιουργία και την παραγωγή πνευματικού έργου.
Τον τελευταίο καιρό με την μεγάλη οικονομική κρίσιν την οποίαν διερχόμεθα, πολλά περιοδικά και εφημερίδες στον τόπο μας και σε άλλες χώρες διέκοψαν την έκδοση τους, ενώ άλλοι περιόρισαν τον αριθμόν εκδόσεων τους.
Είναι μια Παγκόσμια οικονομική κρίση, από την οποία όλοι αντιμετωπίζουμε μεγάλες δυσκολίας καθώς τα έξοδα μας αυξάνονται, ενώ τα έσοδα μας μειώνονται.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, έχω και εγώ περιέλθει σε μεγάλην οικονομικήν δυσπραγίαν.
Την δύσκολον  αυτήν περίοδο με το δυσβάστακτο οικονομικόν κόστος για την έκσδοση της μικρής μου εφημερίδας, έκαμα  διάφορες σκέψεις ως προς τον τρόπον συνέχισης της εκδόσεως της και όπως μη ανασταλεί η κυκλοφορία της.
Ζήτησα συνεργασία από φορείς της κοινότητας της Χλώρακας όπως Κοινοτικό συμβούλιο και ΣΠΕ για να εξευρεθεί τρόπος επιχορήγησης, οι προσπάθειες μου όμως δεν απέδωσαν, γι αυτό αναγκάζομαι ελλείψει οικονομικών πόρων να αναστείλω την έκδοση της εφημερίδας της Χλώρακας, υστέρα από τέσσερα περίπου χρόνια κυκλοφορίας της.

Ο εκδότης, Κυριάκος Ταπακούδης 



ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ (γράφει ο Κυριάκος Ταπακούδης)


ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Η Χλώρακα είναι κτισμένη στα βορειοδυτικά της πόλεως της Πάφου σε υψόμετρο 50 μέτρων από το γιαλό. Είναι τοποθετημένη σε οροπέδιο ως σε μπαλκόνι με απεριόριστη θέα όλο τον ορίζοντα της θάλασσας που χάνεται στα βάθη του πελάγου της Μεσογείου. Κάθε δείλι η θέα του ήλιου που χρυσίζει τα γαλανά νερά της θάλασσας την ωρα που γέρνει να δύσει, είναι εξαιρετική και μοναδική.
Στην άλλη πλευρά έχει ολόκληρη βουνοσειρά που στα ριζά της έκτισαν οι άνθρωποι από ανατολής μέχρι δύσης τα χωριά της Έμπας, της Λέμπας και της Κισσόνεργας, ενώ από την γραφική πλατεία με το μπόλικο πράσινο και τα γραφικά καφενεδάκια φαίνονται τα βαπόρια πανω στη γραμμή του ορίζοντα που πλέουν και ταξιδεύουν πανω στην άκρη της θάλασσας.
Είναι ένας τόπος με όμορφες παραλίες και έντονες αντιθέσεις. Με παλιά και μοντέρνα κτίρια, με φυσικό περιβάλλον,  με κουλτούρα που συνδυάζει Ελλάδα, Ευρώπη και Ανατολή, με πολλά ξενοδοχεία, εστιατόρια, μπυραρίες, καφενεία, αλλά και με φιλόξενους κατοίκους. Έχει για κύρια χαρακτηριστικά τις  παραλίες με τους απόκρημνους βράχους, τα κρυστάλλινα καταγάλανα νερά, και τις χρυσές αμμουδιές.  Όλο το χωριό είναι ένα μπαλκόνι στη Μεσόγειο με βραχώδεις πλαγιές, τρεμιθιές, δρύες, και καταπράσινες λαγκαδιές. Είναι μια τέλεια τοποθεσία που ποτέ δε χάνει τη γοητεία και τη θελκτικότατα της. Κουρνιασμένη στην δυτική γωνιά της Κύπρου είναι ένα  στολίδι με πολή ιστορία και φημισμένους ανθρώπους.

ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ   
ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ   ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ


Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΥΜΝΟΣ 

Μια σπάνια Αγιογραφία, ίσως και η μοναδική στον κόσμο, με το Χριστό να βαπτίζεται εντελώς γυμνός, ευρίσκεται στο μικρό αρχαίο ναό της Παναγίας της Χρυσελεούσης στη Χλώρακα. 
Η δημόσια Βάπτιση του Χριστού ως εναρκτήρια πράξη πριν από το δημόσιο έργο του συμβολίζει κατά πρώτον την απαλοιφή των μέχρι την ημέρα της βαπτίσεως αμαρτημάτων, και δεύτερον, την απαλλαγή από τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος.
Ο Χριστός όμως ως αναμάρτητος υιός του Θεού, δεν χρειαζόταν να απαλλαγεί από αμαρτίες, οπότε η βάπτιση του έγινε ως συγκατάβαση σε όλα τα ανθρώπινα για να καταδείξει «τι πρέπει ο άνθρωπος πράττει».
Περι της βαπτίσεως λοιπόν, βλέπουμε εικονογραφημένες αγιογραφίες σε πολλές εκκλησίες να παριστάνουν την πρώτη ύψιστη πράξη και ταπείνωση του Χριστού, την εικόνα της βαπτίσεως και την φανέρωση της Αγίας Τριάδας. Μέσα στο ύδωρ ευρίσκεται ο Χριστός και η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος έρχεται ωσεί (ως) περιστερά, ενώ ταυτοχρόνως ακούγεται η φωνή του αφανέρωτου Πατρός που ουδέποτε αγιογραφείται, να μαρτυρεί τη θεότητα του Υιού ονομάζοντας τον  «αγαπητόν Του Υιόν».
Σε όλες τις Αγιογραφήσεις ο Χριστός βαπτίζεται φέροντας συνήθως κάποιο άσπρο ρούχο στη μέση ενώ το δεξί ή και τα δύο του χέρια ευρίσκονται ανατεταμενα σε θέση ευλογίας.
Στις εκκλησίες συνηθίζουν κατά τη βάπτιση, συμβολικά να φορούν στους βαπτισμένους ρούχα λευκά, ίδιο χρώμα με το ένδυμα που φορούσε ο χριστός κατά τη βάπτιση του, «όσοι εβαπτίσθητε εις Χριστόν, Χριστόν ενεδύθητε»
Ενώ λοιπόν κατά τους συνηθέστερους εικονογραφικούς τύπους, έχουμε τον Χριστό συνήθως να βαπτίζεται ενδεδυμένος με λευκό ρούχο στη μέση, κάποιες φορές τον ευρίσκουμε κατά τα παλαιά πρότυπα εντελώς γυμνό.
Μια σπάνια Αγιογραφία με το Χριστό να βαπτίζεται εντελώς γυμνός, ευρίσκεται στο μικρό αρχαίο ναό της Παναγίας της Χρυσελεούσης στη Χλώρακα.
Είναι Βυζαντινού ρυθμού και κτίστηκε τον 12ο ή 13ο αιώνα, και ευρίσκεται στην κεντρική πλατεία της κοινότητας. Στον τρούλο και σε διάφορα μέρη των τοίχων, αλλά ιδιαίτερα μέσα στο ιερό του ναού, ευρίσκονται σπάνιες αγιογραφίες, και ανάμεσα τους σώζεται  η μοναδική ίσως εικονογραφία στον κόσμο που κατά τα παλαιά πρότυπα ο Χριστός βρίσκεται στον Ιορδάνη ποταμό  εντελώς γυμνός,  έχοντας λίγο διασταυρωμένα τα πόδια του  με σκοπό να καλύψει το φύλο με ελαφριά στροφή.
Εξέχουσα απο τις άλλες Αγιογραφίες ως προς την τεχνοτροπία της και την καλλιτεχνική της αξία, παριστά το Χριστό να στέκεται στη μέση του Ιορδάνη γυμνός ντυμένος με την Αδαμική γυμνότητα, αποδίδοντας τοιουτοτρόπως το ένδοξο ένδυμά του Παραδείσου με το οποίο θα έπρεπε να ενδύεται η ανθρωπότητα. Το ένα του πόδι προβάλλει μπροστά για να δείξει την υπέρτατη πρωτοβουλία του να βαπτιστεί από το Ιωάννη, αλλα και για να κρυψει την γυμνια του η οποια αισχύνει ίσως τις σκέψεις των αμαρτολών.
Στην εκκλησία της Παναγίας της Χρυσελεούσης στη Χλώρακα, ο Χριστός είναι γυμνός, εντελώς γυμνός. Ενώ αλλού του φορούν λευκό ρούχο, σ αυτή την Αγιογραφία ο ζωγράφος χωρίς ηθικολογικές φοβίες και ενδοιασμούς για το γυμνό, σε μια ύψιστη παράσταση του υιού του Θεού, αναπαραστά τη γύμνια της ανθρωπότητας χωρίς η δική του γυμνότητα να προκαλεί, δηλώνοντας τοιουτοτρόπως πως δεν είναι προκλητικοί οι δρόμοι που χαράσσει η Εκκλησία μας.
Είναι η ασκητική γυμνή παρουσίαση του σώματος του Θεανθρώπου που ζωγραφισμένος με κατανυκτικές γραμμές, αποτελεί την γυμνή αγιογράφηση της αναβάπτισης του ανθρώπου.

ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ   
ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ   ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ


ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΧΡΥΣΕΛΕΟΥΣΗΣ
Ο ναος της «Παναγίας της Χρυσελεούσας» ευρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Χλώρακας, είναι Βυζαντινού ρυθμού, και κτίστηκε τον 11ο ή 12ο αιώνα. Σ αυτήν  υπάρχει  η μοναδική ίσως εικονογραφία στον κόσμο που κατά τα παλαιά πρότυπα ο Χριστός βρίσκεται στον Ιορδάνη ποταμό  εντελώς γυμνός,  έχοντας λίγο διασταυρωμένα τα πόδια του  με σκοπό να καλύψει το φύλο με ελαφριά στροφή.

Στην εκκλησία της Παναγίας της Χρυσελεούσης υπήρχε πάνω στο αρχαίο τέμπλο του εικονοστασίου η εικόνα της Παναγίας που είναι θαυματουργή και εξέχουσα απ όλες τις άλλες ως προς την τεχνοτροπία της και την καλλιτεχνική της αξία και που όταν κτίστηκε η μεγάλη εκκλησία της Παναγίας της Χρυσοαιματούσης, μεταφέρθηκε εκεί.
Πριν πάρα πολύ καιρό κατά τον δωδέκατο αιώνα, μια ίδια εικόνα ακριβώς, ‘ηταν στην κατοχή μιας ευσεβούς πλούσιας οικογένειας που την είχαν τοποθετήσει μέσα στην ιδιόκτητη εκκλησία τους και την τιμούσαν. Ύστερα από καιρό, μια μέρα που ήταν γιορτή της Παναγίας, η κυρά του σπιτιού όταν πήγε να προσκυνήσει και να ανάψει το καντήλι της, είδε με έκπληξη ότι η εικόνα έλειπε, και εξεπλάγη πολύ, γιατί ήξερε πως κλέφτης δεν μπορούσε να μπει στο κτήμα της που ήταν καλά περιφραγμένο και προφυλαγμένο. Ήταν σίγουρη ότι κανείς δεν την έκλεψε, και πως κάτι άλλο είχε συμβεί. Ξεσήκωσε όλη την οικογένεια, το πρωσικό και τους δούλους, και βάλθηκαν να ψάχνουν να την βρουν σε όλη την περιφέρεια.  Ύστερα από κάμποσα μίλια παρακάτω, την βρήκαν ακουμπισμένη σ ένα βράχο να κοιτάζει προς την δύση. Με πολλή ανακούφιση την πήραν πίσω και την έβαλαν στη θέση της πανω στο εικονοστάσι. Ήταν ο μήνας Αύγουστος, ήταν η μεγαλη γιορτή της Παναγίας, ήταν γι αυτό που η καλή Χριστιανή κυρά του σπιτιού σκέφτηκε ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός που εσυνέβη.  Με πολλη ευλάβεια προσευχήθηκε και παρακάλεσε την Παναγία να της φανερώσει τι επιθυμούσε.
Πέρασαν λίγες μέρες, ήρθε η 8η Σεπτεμβρίου η μέρα γέννησης της Θεοτόκου, οπότε συνέβηκε πάλι το ίδιο θαύμα. Όλοι σίγουροι που θα βρουν το εικόνισμα, κίνησαν στο ίδιο μέρος όπου και πράγματι βρήκαν την Παναγία ακουμπισμένοι στον ίδιο βράχο να κοιτάζει προς δυσμάς. Σίγουροι για την επιθυμία της, απεφάσισαν πώς εκεί ήθελε να είναι, έτσι χωρίς άλλη σκέψη απεφάσισαν και έκτισαν εκκλησία σε εκείνο το μέρος, και τοποθέτησαν το εικόνισμα της στο εικονοστάσι βασιλεύουσα, και ονόμασαν την εκκλησία Παναγία Χρυσελεούσα, λένε κάποιοι ότι είναι αυτή που υπάρχει σήμερα στην κεντρική πλατεία της Χλώρακας.
Οι τοίχοι της εκκλησίας της Παναγίας της Χρυσελεούσης της Χλώρακας ήταν ολόκληροι τοιχογραφημένοι, εκ των οποίων εικονογραφήσεων σήμερα  σώζονται αρκετές. Η παράδοση θέλει η εικονογράφηση της εκκλησίας να γίνηκε από κάποιον σταυροφόρο που κατοίκησε στην Πάφο, που θέλοντας να βρει συγχώρεση από την Παναγία και να εξιλεωθεί γιατί δεν τη σεβάστηκε παλιότερα, διέθεσε πολλά χρήματα για να την εικονογραφήσει.
Κατά τα χρόνια του Ερρίκου Β΄ βασιλιά της Κύπρου και των Ιεροσολύμων (1285 - 1324, οι Σταυροφόροι εκδιώχτηκαν από την Ανατολή και πολλοί κατέφυγαν στην Κύπρο.
Ένας σταυροφόρος τυχοδιώκτης στην πορεία του για το πόλεμο στους Αγίους τόπους λεηλάτησε μια Χριστιανική εκκλησία που ήταν αφιερωμένη στην Παναγία τη Χρυσελεούσα. Έκλεψε ότι πολύτιμο υπήρχε, εκποίησε σε χρυσάφι ότι μάζεψε, και όταν οι Σταυροφόροι εκδιώχθηκαν από τους Αγίους τόπους, αυτός ήρθε στην Κύπρο και εγκαταστάθηκε στην Πάφο.
Όταν πέρασαν πολλά χρόνια και γέρασε, αισθάνθηκε μεγάλη αρρώστια να τον κυριεύει, πόνοι έζωναν το κορμί του και η ζωή του ήταν αφόρητη χωρίς να μπορούν οι γιατροί να τον θεραπεύσουν. Θεωρώντας πως τον τιμωρούσε η Αγία Παναγία που λεηλάτησε τον ναό της, αποφάσισε πως για εξιλέωση και συγχώρεση, έπρεπε ότι πήρε να το δώσει πίσω. Προσέλαβε λοιπόν Αγιογράφους, και προσπάθησε όσες περισσότερες εκκλησίες ήταν αφιερωμένες στην Παναγία τη Χρυσελεούσα, να τις Αγιογραφήσει…

Και πράγματι, όταν τέλειωσε η Αγιογράφηση της Παναγιας της Χρυσελεούσης στη Χλώρακα, η Παναγία ίσως τον συγχώρησε, γιατι ένα πρωί βρήκαν τον γέρο σταυροφόρο πεθαμένο ησυχασμένο και εν ειρήνη. Πολλοί είπαν πως τον λυπήθηκε η Παναγία και τον πόσπασε από τα βάσανα του.


ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου Βυζαντινού ρυθμού της Χλώρακας κτίστηκε τον 12ο αιώνα ίσως από βοσκούς οι οποίοι δεν είχαν πολλές γνώσεις αρχιτεκτονικής και χρησιμοποίησαν πέτρες έτοιμες πελεκητές, κυρίως από χαλάσματα αρχαίων κτισμάτων που ήταν διάσπαρτα στην γειτονική περιοχή της Κάτω Πάφου.
Λέγεται ακόμη ότι κτίστηκε από πλούσιο Μουσουλμάνο τσιφλικά που όριζε τον κάμπο κάτω από το μικρό εκκλησάκι, και που βαφτίστηκε Χριστιανός μετά που του φανερώθηκε ο Άγιος.
Στο βιβλίο του Ιωάννου Π. Τσικνόπουλλου "Ιστορία της εκκλησίας της Πάφου αναφέρονται τα εξής:
"ΚΓ. Μονη Αι Νικολούδιν Χλώρακας: Πλησίον του Χωρίου Χλώρακα  ευρίσκεται ο γοητευτικός πολύ μικρός Μοναστηριακός Ναός του Αγίου Νικολάου. Ίχνη Αγιογραφίας επί του βορείου τοίχου δικνείουν τον Άγιον Νικόλαον καί τόν βίον του… Περιουσία της Μονής κατά τ'ο 1805 ήσαν 15 σκαλες περιβόλια πέριξ της εκκλησίας με δύο βρύσες καί δένδρα, καί εις την γήν των Πετριδιών, προς την Έμπαν, χωράφια σκάλες 500(= πεντακόσιαι)»...

Μια ιστορία λέει ότι στο αρχαίο παρεκκλήσι του Άη Νικόλα στη Χλώρακα που στέκει στην άκρη μοιανού κρεμμού, οι κάτοικοι έκτιζαν τοίχο για να προστατεύονται τα παιδιά τους όταν πήγαιναν να λειτουργηθούν. Αλλά όπως το γιοφύρι της Άρτας, έτσι και τούτο, το βράδυ χαλούσε. Οι κάτοικοι σε μια πεισματική συμπεριφορά τους, ολημερίς το έκτιζαν, αλλά το βράδυ γκρεμιζόταν. Ώσπου στο τέλος κατάλαβαν ότι το χαλούσε ο Άγιος γιατί ήθελε να έχει απρόσκοπτη θέα ολόκληρη τη θάλασσα. Από εκείνο τον καιρό, αντί για τοίχο, τοποθέτησαν κάγκελα, και τώρα ο Άγιος έχει απρόσκοπτη όλη τη θέα, ταυτόχρονα τα παιδιά προστατεύονται να μην πέφτουν στο γκρεμμό.

Ο Κυριάκος Μαυρονικόλας 82 ετών λέει ότι θυμάται από μικρό παιδί πάνω στη στέγη του Αϊ Νικόλα είναι βλαστημένο ένα άγριο σκόρδο που συνεχίζει να βλαστά κάθε χρόνο αυτό μόνο του στην άκρια μέσα σε μια σχισμή πέτρας, λέγοντας ότι χαρίζει στους προσκηνιτές του ξωκκλησιού υγεία, ευτυχία, ειρήνη, καλή τύχη, και πλούσια ελέη.
Ο Κυριάκος Μαυρονικόλας λεει ότι τον καιρό του αγώνα με τους Εγγλέζους, πριν οι αποικιοκράτες συλλάβουν το πλοίο που έφερνε τα όπλα στη Χλώρακα για την προετοιμασία του αγώνα της ΕΟΚΑ, ρώτησε τον καπετάνιο Ευάγγελο Κουταλιανό πως εύρισκε με τόση μεγάλη ευκολία κάθε φορά μέσα στο απόλυτο σκοτάδι τον όρμο πού ξεφόρτωνε τα όπλα. Και αυτός του απάντησε ότι,
-εκεί ψηλά πάνω στον κρεμμό της Χλώρακας έχει ένα εκκλησάκι που ανάβει ολονυχτίς ένα καντήλι. Με οδηγό τούτο το φως, βάζω ρότα και βρίσκω τον όρμο ανάμεσα στα επικίνδυνα βράχια.

Περίεργος ο Κυριάκος Μαυρονικόλας την επόμενη νύχτα πήγε στον Άη Νικόλα να δει από πού έβγαινε το φως αφού οι πόρτες του ναού τις νύχτες ήταν κλειστές. Και πράγματι είδε το φως του καντηλιού να βγαίνει από μια τρύπα πάνω στον τοίχο καθώς ένα βολίκι του ταβανιού έλειπε από τη θέση του. 


ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΧΛΩΡΑΚΑΣ 2001

Πάντα ο Άγιος Εφραιμ βοηθά, πολλοί το γνωρίζουν, έχει ένα εκκλησάκι στη Χλώρακα και πολλοί πιστοί πηγαίνουν να προσευχηθούν και πολλοί πιστοί μιλούν για τη μεγάλη του χάρη.
Ευρίσκεται στο χώρο του νέου κοιμητηρίου της Χλώρακας, και είναι το μοναδικό που υπάρχει σε ολόκληρη την επαρχία της Πάφου. Γιορτάζει στις 5 Μαϊου και η ιδέα για το κτίσιμο του ήταν μιας πιστής οικογένειας Χριστιανών το 1998, όταν ο Ανδρέας Μαυρέσης και η σύζυγος του Γιωργούλα σε ένα θρησκευτικό ταξίδι τους στη μακρινή Νέα Μάκρη, επισκέφτηκαν το αρχαίο ιστορικό Μοναστήρι στον τόπο μαρτυρίου του Αγίου, εκεί όπου πεντακόσια χρόνια πριν το 1426, Αγαρηνοί πειρατές εισέβαλαν και αφού λεηλάτησαν τα ιερά και όσια, κατέσφαξαν τους μοναχούς, και παλούκωσαν με αναμμένο δαυλό στην κοιλιά τον Άγιο Εφραίμ, που ήταν ηγούμενος σε κείνο το μοναστήρι…
Από τότε με σκέψεις και συζητήσεις πού θα έκτιζαν το μικρό παρεκκλήσι, το 2001 οι δύο ευσεβείς χριστιανοί αναθεσαν τον σχεδιασμό στον αρχιτέκτονα Τεύκρο Κουλουντη ο οποίος μετά χαράς αρχιετεκτόνισε τα σχέδια εντελώς δωρεάν. Μετα μεγάλης χαράς η σύζυγος του Ανδρέα Μαυρέση πρόλαβε και χάρηκε το παρεκκλήσιο έστω σχεδιασμένο στο χαρτί, καθώς πάσχοντας από την ανίατο ασθένεια σε λίγο καιρό απεβίωσε. Ο σύζυγος της θέλοντας να εκπληρώσει οπωσδήποτε το μεγάλο τάμα που μαζί είχαν τάξει, παντοιοτρόπως εμερήμνησε και με τη βοήθεια του Αγίου Εφραίμ θέλωντος, μετά από ένα χρόνο κατάφερε να περατωθεί το κτίσιμο του μικρού ναού στη σημερινή του μορφή.
Στα χρόνια που πέρασαν και περνούν, όλο περισσότεροι επισκέπτες έρχονται για ευλαβικό προσκύνημα στο μικρό εκκλησάκι καθώς ο Άγιος Εφραιμ είναι θαυματουργός και θεραπευτής του καρκίνου όσων πραγματικά πιστεύουν σε αυτόν, και οι ιστορίες περι γεγονότων και θαυμάτων που αφορούν τον Άγιο Εφραίμ Χλώρακας που διηγούνται οι πιστοί, είναι πολλές.
Μέσα στο μικρό εκκλησάκι μπροστά στο πάνσεπτο εικόνισμα του, καίει διαρκώς ένα καντήλι, καθώς καθημερινά περνά πλήθος πιστών κυρίως αρρώστων, οι οποίοι για λίγο στέκονται και πιστά προσεύχονται αναζητώντας το έλεος του και την φιλανθρωπία του που απλόχερα τους δίνει.

Είναι ένα όμορφο παρεκκλήσιο Βασιλικού ρυθμού μικρό και απέριττο τοποθετημένο δίπλα στον αρχαίο ναΐσκο του Αγίου Νικολάου, και κάθε που γιορτάζει πλήθη πιστών μαζεύονται από τις γύρω κοινότητες και τις άλλες επαρχίες, καθώς η φήμη των θαυμάτων του έχει ξεπεράσει τα σύνορα Χλώρακας και της Πάφου.

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Διακόσια μέτρα από τη θάλασσα της Αλυκής εκεί όπου αποβιβάστηκε στις 10 Νοεμβρίου 1954 ο Αρχηγός Διγενής που ηρθε μυστικά από την Ελλάδα για να οργανώσει την ΕΟΚΑ που θα αγωνιζόταν εναντίον των Άγγλων αποικιοκρατών για να ελευθερώσουν την Κυπρο από τον ζυγό, η Ζήνα Κάνθερ κατόπιν εισηγήσεως του Παπακώστα Λεωνίδα, ανήγειρε με δικές της δαπάνες, προς τιμήν του αρχηγού του Αγώνα το παρεκκλήσιον του Αγίου Γεωργίου.
Το παρεκκλήσι, που εικονογραφήθηκε αργότερα από τους Γεώργιο και Αλέξανδρο Κωνσταντινίδη με τη φροντίδα της Μητρόπολης Πάφου και τις δωρεές χριστιανών, αποτελεί σήμερα αναπόσπαστο τμήμα του όλου μνημειακού χώρου στην ακτή της Χλώρακας. Διαιωνίζει, μαζί με τα άλλα μνημειακά έργα, την ιστορική μνήμη και τονίζει τη θρησκευτική πίστη, που ενέπνεε τους αγωνιστές του 1955 και συμπορευόταν αχώριστη με την αγάπη προς την ελευθερία της πατρίδας.
Στην αυλή της εκκλησίας σε περίοπτο θέση υπάρχει η προτομή του αγωνιστή της ΕΟΚΑ Παπακώστα Λεωνίδα
Στην άκρη της θάλασσας σε κτίριο μουσείο που κατασκευάστηκε ειδικά, ευρίσκεται στεγασμένο το καΐκι Άγιος Γεώργιος που μετέφερε τον πρώτο οπλισμό για το ξεκίνημα του αγώνα.

Επίσης στον ίδιο χώρο υπάρχει μπρούτζινο άγαλμα του αρχηγού Διγενή καθώς και Μνημείο Μνήμης και Τιμής με ανάγλυφες παραστάσεις σε λευκό μάρμαρο που απεικονίζουν την άφιξη του Διγενή στην ακτή της Χλώρακας, τη μεταφορά του οπλισμού και τη σύλληψη του πλοιαρίου και τις οποίες παραστάσεις σχεδίασε και κατασκεύασε ο Ελλαδίτης γλυπτής Βαγγέλης Μουστάκας.

ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Ο Χριστόδουλος Σιαμμάς κληρονόμησε από τον πατέρα του ΧατζηΤσιυρκακό σχεδόν όλη την δυτική περιοχή της Χλώρακας, μια εξ ολοκλήρου καυκαλα γη. Σ αυτή την γη έβοσκε τα πρόβατα του, εκεί τα πότιζε από ένα πηγάδι που έσκαψε, και εκεί τα μάντριζε σε μάντρα που έκτισε.
Έκτισε επίσης με το πατέρα του ένα μικρό εκκλησάκι του Μιχαήλ Αρχαγγέλου για τις λατρευτικές του ανάγκες καθώς αποτελούσαν οικογένεια ευσεβών και καλών Χριστιανών.
Ακολούθως τη καυκάλα γη μαζί με το εκκλησάκι και τη μάντρα με τα πρόβατα τα κληροδότησε στο γιο του Λεωνίδα Σιαμμά ο οποίος ακολούθησε το επάγγελμα του βοσκού, και αυτός τα κληροδότησε στο γιο του Γεώργιο (Γιωρκούϊ) Λεωνίδα Σιαμμά, ο οποίος επίσης ακολούθησε το οικογενειακό επάγγελμα.
Ο Γιώρκος του Λεωνή έξω από το ξωκλήσι τα καλοκαίρια έστηνε μάντρα για να χωρίζει τα ερίφια από τα πρόβατα. Είχε τον Άγιο Αρχάγγελο για Άγιο του, και πίστευε πολύ σε αυτόν. Όταν μια φορά πίστεψε ότι συνέβη ένα θαύμα που έσωσε τη ζωή του γιου του και του ίδιου από βέβαιο πνιγμό στη θάλασσα, για να ευχαριστήσει τον Αρχάγγελο δώρισε το κομμάτι της γης που μέσα ήταν κτισμένο το παρεκκλήσιο στην κοινότητα της Χλώρακας, ώστε να μπορούν όλοι οι κάτοικοι να προσκυνούν και να ανάβουν το καντήλι στον θαυματουργό Άγιο.

Στην μεγάλη του απόφαση αυτή που πήρε, βρήκε συμπαραστάτη τον αδερφό του Κώστα Παπακώστα ο οποίος ήταν ιερέας της Χλώρακας και σε συνεργασία με τον μητροπολίτη Πάφου Γεννάδιο ανέλαβε τη διαδικασία της μεταβίβασης στη μητρόπολη του οικοπέδου με το μικρό εκκλησάκι ρου Αρχαγγέλου Μιχαήλ.


Ο ΑΓΙΟΣ ΥΠΑΤΙΟΣ ΣΤΗ ΧΛΩΡΑΚΑ

Ο Άγιος Υπατιος της Χλώρακας τιμάται σε ενα περικαλλές εκκλησάκι που κτίστηκε δίπλα στο θέατρο της Χλώρακας δίπλα στη παλια βρύση του χωριού, δαπάνη του ευεργέτη Γιαννάκη Αριστοδήμου.
Παλαιότερα ήταν μια πελεκητή πέτρα ρηγμένη στο έδαφος κάτω από μια θεώραττ τρεμιθιά, όπου οι προγονοί μας έφερναν τα παιδιά τους όταν αργούσαν να περπατήσουν και τα γύριζαν λιτανεία, καθώς πίστευαν πως ο Άγιος τα βοηθούσε να ξεπεράσουν το πρόβλημα τους.

Μια φορά κατά το έτος 2000 ο Χαράλαμπος ένας καλός και πιστός Χριστιανός ιεροψάλτης της Παναγίας της Θεοσκέπαστης, μετά από μια διήγηση του ανιψιού του για ένα θαύμα που το εξέλαβε ως επιθυμία του Αγίου Υπατίου να του κτίσουν μια εκκλησιά, επεχείρησε να κάμει το θέλημα του.
Ζήτησε βοήθεια από τον Ανδρέα Μαυρέση ως δάσκαλος και παράγοντας της κοινότητας που ήταν, ώστε να μεσολαβήσει στις κοινοτικές αρχές για να του επιτρέψουν να κτίσει ένα εικονοστάσι για τον Άγιο εκεί, στην περιοχή της παλιάς Βρύσης, καθώς μια μέρα ο ανηψιός του που κυνηγούσε στην δύσβατη εκείνη περιοχή, συνάντησε κάτω από τη μεγάλη τρεμιθιά ένα γέροντα να κάθεται πάνω στην πέτρα του Αγίου. Όταν φιλικά τον χαιρέτησε και ευγενικά τον ρώτησε τι κάνει έξω μες το κρύο, ο γέρος του απάντησε πως όλοι έχουν μια στέγη στο κεφάλι τους να τους προστατεύει, ενώ αυτός ήταν εκεί με ήλιο και κρύο, χωρίς μια σκεπή να τον προφυλάσσει. Και λέγοντας αυτά, εξαφανίστηκε όπως να τον κατάπιε η ομίχλη. Ο νεαρός που κατάλαβε το θαύμα και πως ο γέρος ήταν ο Άγιος Υπάτιος, το ανάφερε στο θείο του, και αυτός το μετέφερε στον Ανδρέα Μαυρεση που με τη σειρά του το ανάφερε στις τοπικές αρχές.
Όμως δυστηχώς οι Κοινοτικές αρχές δεν επέτρεψαν κάτι τέτοιο με τη δικαιολογία πως δεν υπήρχε χώρος…
Και τα χρόνια πέρασαν. Νέος κοινοτάρχης Χλώρακας αναδείχθηκε ο Ανδρέας Μαυρέσης που ανάμεσα στο πολυσχιδές έργο που πρόσφερε στην κοινότητα του από το αξίωμα που κατέλαβε, ήταν και η αγορά της γης όπου μέσα λατρευόταν ο Άγιος Υπάτιος, και που στη συνέχεια με τη βοήθεια του επιχειρηματία Γιαννάκη Αριστοδήμου κτίστηκε το μεγαλόπρεπο εκκλησάκι που όμορφο σήμερα στέκει εκεί και αγναντεύει το πέλαγο.

Ο Άγιος Υπάτιος ήταν μορφή από εκείνες που δόξασαν την Εκκλησία στους πρώτους αιώνες της και αγωνίσθηκαν για το θρίαμβο του χριστιανισμού και της Ορθοδοξίας. Ήταν επίσκοπος Γαγγρών στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου και συμμετείχε στην Α' Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια το 325 μ.Χ. Το έτος 326 μ.Χ. ειδωλολάτρες,  με ξύλα και πέτρες τον θανάτωσαν.
Με τη χάρη του Θεού κατέστει θαυματουργός άγιος. Με την προσευχή του κατόρθωσε να εξαφανίσει τις νυφίτσες που μάστιζαν τους αγρούς και κατέτρωγαν τους καρπούς.
Δια της ευλογίας του κατόρθωσε να μεταβάλει το αλμυρό νερό της θάλασσας σε γλυκό.
Όταν περπατούσε τη νύχτα καταυγαζόταν από θείο και λαμπρό φως, και επί των ημερών της βασιλείας των Κωνσταντίου, υιού του Μεγάλου Κωνσταντίνου, αναδείχθηκε με τη χάρη και τη δύναμη του Θεού γενναιότατος δρακοκτόνος όταν ένας μεγάλος δράκοντας μπήκε στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο και όποιος επιχειρούσε να μπει, τον κατέτρωγε. Παράγγειλε στο βασιλέα να ανάψουν μια μεγάλη φωτιά, και αφού προσευχήθηκε, έβαλε το ραβδί του στο στόμα του θηρίου και το κάλεσε να τον ακολουθήσει. Το θηρίο σαν υπνωτισμένο υπάκουσε, και ο Άγιος το οδήγησε στην αναμμένη πυρά όπου και το κατέκαυσε.

Ο Άγιος Υπάτιος στην Κύπρο τιμάται ως πολιούχος στο χωριό Κάθηκας της επαρχίας Πάφου όπου σε μια κρύπτη στην Νοτιανατολική πλευρά της εκκλησίας στην φυλαγόταν η εικόνα του, ο οποίος σύμφωνα με την τοπική παράδοση θεωρείται θεραπευτής των παθήσεων των χεριών και των ποδιών.



ΑΓΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΛΕΜΠΑΣ
Ευρίσκεται βόρεια της Χλώρακας, στη Λέμπα.
Ο Σάββας Νικολαϊδης ήταν ο πρώτος κτήτορας και ο μεγάλος δωρητής της εκκλησίας του Αγίου Στεφάνου στους κατοίκους της Χλώρακας και των άλλων ορθόδοξων Χριστιανών καθώς και των αλλόθρησκων που ήθελαν να πιστεύουν και να δοξάζουν τον Άγιο Στέφανο.
Το μήνα Ιούνιο του 2011 περατώθηκε το κτίσιμο της ωραιότατης εκκλησίας του Αγίου Στεφάνου σε αντικατάσταση της παλαιάς που ήταν μικρός και πρόχειρος ναός και ήταν αφιερωμένος στον Πρωτομάρτυρα σε ένδειξη παραλιρισμού της μαρτυρίας του δια λιθοβολισμού, που πανόμοια δεινά και μαρτύριαυπέφεραν οι Έλληνες Χριστιανοί από τους Τούρκους τον 18ο αιώνα.
Εκτός από ένα μικρό παρεκκλήσιο που ευρίσκεται στη περιοχή Πάχνας, η Ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Στεφάνου στη Λέμπα που είναι αφιερωμένη στον Πρωτομάρτυρα, είναι η μοναδική στην Κύπρο.
Η εκκλησία του Αγίου Στεφάνου λαμπρός ναός, πέρα από την λατρευτική του σημερινή λειτουργία που ξανακτίστηκε μεγαλύτερη κατά το δυνατόν ώστε να χωρεί περισσότερους πιστούς, έχει να επιδείξει μια ενδιαφέρουσα ιστορία από την κατασκευή του ως πρόχειρου υποστέγου μέχρι την σημερινή μορφή την μεγαλόπρεπη και πανθαύμαστη.
Μεταξύ 1850 και 1880, ο μεγάλος τσιφλικάς της περιοχής Σάββας Νικολαϊδης είχε μεγαλη περιουσία στην περιοχή της Λέμπας και μέσα σ αυτήν υπήρχε ένα υπόστεγο που το χρησιμοποιούσε σαν αποθήκη. Αυτόν το χώρο διάφοροι περαστικοί και ντόπιοι πιστοί το χρησιμοποιούσαν ως λατρευτικό χώρο για να τιμούν τον Άγιο Στέφανο, οπότε αυτός σε μια κρίση πίστεως το έκτισε και το μετέτρεψε σε πρόχειρο εκκλησάκι και το δώρισε στην εκκλησία και στους πιστούς.

Με την πάροδο των χρόνων, ύστερα από την εγκατάλειψη του χωριού από τους Τούρκους και την εγκατάσταση σ αυτό Χριστιανών Ελλήνων, το εκκλησάκι λειτούργησε πλήρως ως εκκλησία των πιστών. Στους σημερινούς καιρούς που ο κόσμος στράφηκε ξανά προς τη θρησκεία θέλοντας ίσως αποκούμπι στους δύσκολους καιρούς που διερχόμεθα, δεν χωρούσε το μικρό εκκλησάκι όλους τους πιστούς, οπότε μερικοί προοδευτικοί άνθρωποι κάτοικοι της Λέμπας πρόσφυγες που έτυχε να είναι επίτροποι τους καιρούς που χρειάστηκε να μεγαλώσει η εκκλησία, δεν δίστασαν να προβούν στο μεγάλο εγχείρημα, να ξανακτίσουν εκ βάθρων, και να θεμελιώσουν την μεγαλύτερη σε μέγεθος εκκλησία στην σημερινή της μορφή. Πρόκειται για τους Παπαχαράλαμπο Παπαντωνίου (Παπάχαμπης) από τη Χλώρακα, Ανδρέα Λ. Καμπανέλα, Λοϊζο Λοϊζου, Μωϋση Σεραφείμ αμφότεροι από το Πατρίκι Αμμοχώστου, Νεκτάριο Σιδηρόπουλο από την Ελλάδα και τον Βαρνάβα Α. Βαρνάβα από τα Κάτω Βαρώσια. Με πενιχρά οικονομικά μέσα σε δύσκολους οικονομικούς καιρούς, η σημερινή εκκλησιαστική επιτροπή υπό των Παπασταύρου Λεωνίδα, Λοϊζου Λοϊζου, Μωυσή Σεραφείμ, Νίκου και Κούλλας Όψιμου, Νεόφυτου Χαραλάμπους, κατάφεραν να μαζέψουν μεγάλο μέρος από το ποσό των χρημάτων που χρειάστηκε, καθώς και δάνειο που σύναψαν για την περάτωση ναού του θαυματουργού Αγίου.


ΠΑΡΑΛΙΕΣ    ΠΑΡΑΛΙΕΣ    ΠΑΡΑΛΙΕΣ


Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΣΤΟ ΔΗΜΜΑ
Τα κύρια χαρακτηριστικά των ακτών της Χλώρακας είναι κυρίως απότομες βραχώδεις ακτές και πανέμορφοι ορμίσκοι, καθώς και μικρές παραλίες στρωμένες από ξανθή άμμο που γιαλλίζει πεντακάθαρη στον καυτό ήλιο του καλοκαιριού, άμμο που με  το χειμώνα χάνεται μέσα στη θάλασσα από τις τρικυμίες, και κάθε που αλλάζει ο καιρός ξεπλυμένη ξεβράζεται και πάλιν πάνω στις πέτρινες ακρογιαλιές.
Θάλασσες με γαλαζοπράσινα νερά αλλού ρηχά κι αλλού βαθιά, που όταν μέσα στις ζεστές μέρες του καλοκαιριού ενώνουν το λαμπύρισμα τους με τη χρυσή άμμο, δημιουργούν σκηνικό απέραντου κάλλους, που με το πάφλασμα των κυμάτων σαν ήρεμη μουσική φωνάζουν και μαγεύουν τον περαστικό σαν τις σειρήνες του Οδυσσέα.
Το ΔΗΜΜΑ είναι μια θάλασσα μικρή στη Χλώρακα, ένας ορμίσκος μαγευτικός και ιδεώδης για έμπνευση και δημιουργία, ένα φυσικό πανέμορφο απάνεμο λιμανάκι κλεισμένο μέσα σε ρηχούς και άγριους βράχους που το γκρι του χρώματος τους σμίγει με το μπλε  του γιαλού, και δίνουν μια άγρια ομορφιά που ηρεμεί το νου και στρέφει τη σκέψη στο απαλό αεράκι που φέρνει διηγήσεις αλλόκοτες και αρχέγονες από τα βάθη των οριζόντων, από εκεί που γέρνει ο ουρανός και σμίγει με τη θάλασσα. Ιστορίες του Ποσειδώνα και του Οδυσσέα, του Μεγαλέξανδρου και της γοργόνας, κληρονομιά βαριά ασήκωτη, από τα βάθη των αιώνων.
Ένας ωραίος τόπος με μακρά ιστορία και ζηλευτό φυσικό περιβάλλον. Κύρταμα και αθάνατα λουλούδια σκεπάζουν τους βράχους, ενώ ανάμεσα τους ψηλά θάμνα-καζουλάρκα ηλικίας εκατοντάδων χρονών, στέκουν καμαρωτά και όμορφα ξεχωριστά από την άλλη πλάση, με τη θαλασσινή αρμύρα με μανία να τους κατακαίει τα φύλλα, αλλά αυτά πεισματικά να αντέχουν και να μην ξεραίνουν.
Ένας τόπος ολοχρονής χαϊδεμένος από τον γαρμπή και αγκαλιασμένος από το φως του ήλιου. Τα σπίτια γύρω ακουμπούν στη θάλασσα και το πράσινο στις αυλές τους μια αγκαλιά από λιόδεντρα και ροδοδάφνες. Δίπλα στη πέτρινη ακτή κάτω από την ξανθή άμμο με άγρια λάχανα γύρω του να βλαστούν, γλυκύ το νερό υπόγεια αναβλύζει και τρέχει και σμίγει με τη θάλασσα. 
Και σ όλη τη παράκτια γη τη γεμάτη βράχια που μέσα στις σχισμές τους βλαστούν κυκλάμινα, οι αλκυονίδες στήνουν τις φωλιές τους και γεννούν κάθε Γεννάρη τα αυγά τους.
Από το χωριό πάνω ψηλά που ως σε μπαλκόνι κάθεται σε οροπέδιο, φαίνονται οι παραλίες  της Χλώρακας που απ όλες ξεχωρίζει σε ομορφιά το μικρό λιμανάκι στο ΔΗΜΜΑ, να δεσπόζει απ όλες τις άλλες. Γραφική και όμορφη με τις μικρές βάρκες των ψαράδων δεμένες όλες κι όλες τέσσερις, αφού είναι μικρό το λιμανάκι και άλλες δεν χωρεί.
Όμορφος ο τόπος και τα βράδυα, οπού το φως του φεγγαριού σμίγει με τα χαμηλά ηλεκτρικά φώτα του πεζόδρομου δίπλα στην παραλία, και το μάτι χάνεται στο χρώμα της νύχτας που σκεπάζει τη θάλασσα που άλλοτε φεγγοβολεί και άλλοτε μένει σκοτεινιασμένη.

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΑ

Στα δυτικά της Χλώρακας λίγο πριν τη τέλειωση των ορίων της κοινότητας, υπάρχει ένα ψηλός γκρεμμός που στέκει στην άκρη της θάλασσας, πάνω στον οποίο έστεκαν οι πρωτινοί κάτοικοι και καθώς τα νερά ήταν πολύ καθάρια, έβλεπαν τα αλάγια από ψάρια μέσα στο νερό, και τα ψάρευαν με την παράνομη μέθοδο σκοτώνοντας τα με δυναμίτιδα.
Όμως, ο γκρεμμός του Πάρακα, φημίζεται ως ευλογημένος τόπος των ερωτευμένων, καθώς λέει το παραμύθι που ακολουθεί, και εκ του οποίου προέρχεται η ονομασία του τόπου, δηλαδη ΠΑΡΑΚΑΣ:

Μια φορά έναν καιρό στα μέρη της Χλώρακας κοντά στη θάλασσα δίπλα από ένα ψηλό γκρεμμό, ζούσε μια βοσκοπούλα πολύ έμμορφη, που ρηγόπουλα και αρχοντόπουλα ζητούσαν να την παντρευτούν. Μα αυτή μοναχοκόρη και πλουσιοκόρη,δεν ήθελε κανέναν, παρά μόνο παρακαλούσε τη θάλασσα της Χλώρακας να της φέρει έναν ιππότη καθώς από μικρή αυτό είχε για όνειρο.

Στεκόταν στον ψηλό γκρεμμο, και με τα ξέπλεκα μαλλιά της να ανεμίζουν και να αγγίζουν έως τη γης, κάθε δείλη αγνάντευε το όμορφο ηλιοβασίλεμα με μια ελπίδα πάντα στην καρδιά, να ανεφάνει το πλοίο που από τα βάθη των οριζόντων θα έφερνε τον καλό της.

Ένα καλό απόγευμα, όταν ο ήλιος έγερνε μέσα στα γαλανά νερά και όμορφα τα χρύσιζε, μέσα από το θαυμαστό θέαμα του ηλιοβασιλέματος, φάνηκε ένα καράβι να αρμενίζει που στην πλώρη του έστεκε ένας όμορφος νέος ντυμένος με την σιδερένια του πανοπλία. Ήταν ο Πάρακας, ένα πριγγιπόπολυλο από τη μακρινή Βενετία που αρμάτωσε το πλοίο του και πήγαινε στους Αγίους τόπους να πολεμήσει, αλλά καθώς είχε ακούσει για την όμορφη χωριατοπούλα, περ5ασε από τα μέρη της Χλώρακας για να την εγνωρίσει.
Από μακριά μόλις αντικρουστήκαν αγαπήθηκαν παράφορα και από κοντά μόλις ανταμωθήκαν, αρραβωνιαστήκαν. Όμως το βασιλόπουλο έπρεπε να φύγει να πολεμήσει, αλλά της έταξε στο χρόνο να γυρίσει και να την κάμει βασίλισσα του.
Σαν όμως πέρασε λίγος καιρός, ώ τι κακό, ένα δηλητηριώδες φίδι δάγκωσε και φαρμάκωσε την όμορφη κόρη. Σκλήρυνε και κιτρίνισε το δέρμα της, και η ομορφιά της χάθηκε. Αλλά επειδή αγαπούσε πολύ το βασιλόπουλο της, τον αποδέσμευσε από τον όρκο που της είχε δώσει.
Το βασιλόπουλο όμως που την αγαπούσε πολύ, γύρισε κοντά της και με αγάπη της είπε πως ακόμα θέλει να την παντρευτεί. 
Και ώ, τι θαύμα. Μονομιάς η δύναμη της αγάπης κυριάρχησε και κατέκλυσε το είναι της μικρής κοπέλας. Ένιωσε το δηλητήριο στο σώμα της να κυλά και να φεύγει. Αισθάνθηκε καλύτερα, και κατάλαβε πως με την τόση αγάπη τους θα έβρισκε τη δύναμη να γιατρευτεί.
Πραγματικά με τον καιρό η κοπελίτσα γιατρεύτηκε και έγινε σαν πρώτα. Παντρεύτηκε τον πρίγκιπα της, και κάθε που έγερνε το δείλη, πήγαιναν στον μεγάλο βράχο, και αγκαλιασμένοι και παντοτινά αγαπημένοι, παρακολουθούσαν τον ήλιο που έγερνε να δύσει, και τον ευχαριστούσαν που τους έφερε και μαζί τους έσμιξε.
Όταν τα χρόνια πέρασαν, η ιστορία έμεινε σαν παραμύθι για τα μικρά παιδιά. Και όταν τα παιδιά μεγάλωναν και ερωτεύονταν, πήγαιναν στον ψηλό γκρεμό του Πάρακα, έτσι ονόμασαν τον ψηλό γκρεμμό, και αγναντεύοντας το ηλιοβασίλεμα, έκαναν μια ευχή αγάπης.
Και όσοι νιοί από τον βράχο του Πάρακα έκαναν μια ευχή αγάπης, η αγάπη αυτή διαρκούσε για πάντα.


Η ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΒΡΕΞΗΣ
H Χλώρακα από τη δύση ως τον νοτιά βρέχεται από την θάλασσα της Μεσογείου, και κάθε δείλι η θέα του ήλιου που χρυσίζει τα γαλανά νερά της την ώρα που γέρνει να δύσει, είναι εξαιρετική και μοναδική.
Είναι ένας τόπος με όμορφες παραλίες και τοπία με έντονες αντιθέσεις που η φύση έχει συντελέσει στην κατασκευή ενός εναλλοσσόνος τοπίου με αμμουδερές παραλίες και απόκρημνους θεόρατους γκρεμούς που στέκουν πάνω από τα καταγάλανα ήρεμα νερά ή τα αφρισμένα φουρτουνιασμένα κύμματα που με δύναμη σκάζουν και κατατρώγουν τους θεόρατους βράχους. Διαθέτει παραλίες επικίνδυνες και απόκρημνες με βαθιά νερά για ριψοκίνδυνους κολυμβητές, αλλά και ήμερες αμμουδερές με ήρεμα νερά για μικρούς και μεγάλους.
Παλιότερα διέθετε ίσως την καλύτερη παραλία της Πάφου την φημισμένη παραλία της «Βρέξης», σε μέτρο σύγκρισης με τον κόλπο των Κοραλλίων» σε μικρογραφία. Κατακλυζόταν από κόσμο από όλες τις γύρω περιοχές καθώς ήταν στην άκρη του χωριού, στα σύνορα με την πόλη της Πάφου. Δυστηχώς πριν αρκετά χρόνια η άμμος που σκέπαζε την περιοχή τραβήχτηκε από τη θάλασσα και άφησε το τοπίο φαλακρό και αποκρουστικό. Ήταν μια εκδίκηση της φύσης που προήρθε από την ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση των παράκτιων ακτών από τον άνθρωπο.
Φέτος όμως το καλοκαίρι, η φύση ίσως ημέρεψε και σκέπασε όλη την παραλία με ξανθή άμμο που έδωσαν στα ήρεμα διάφανα νερά γαλαζοπράσινο χρώμα, ενώ η χρυσαφένια άμμος έξω στην ακτή ενώθηκε με τα ήρεμα νερά του ποταμού της «Βρέξης» που ολοχρονίς τρέχουν ποτίζοντας τις πικροδάφνες πάνω στην παραλία.
Η παραλία λοιπόν της «Βρέξης στη Χλώρακα είναι αμμώδης και δεν υπάρχουν ρεύματα, ενώ τα νερά της είναι ομαλά και ρηχά. Η άμμος πάει μέσα σε βάθος και οι κολυμβητές μπορούν κολυμπώντας ή περπατώντας, να φτάσουν στα βαθιά χωρίς κίνδυνο.
Απέχει λίγα μέτρα από τη κύρια παραλιακή αρτηρία της Πάφου που οδηγεί προς δυσμάς, και βρίσκεται σε ένα μικρό ορμίσκο. Το πράσινο της περιοχής, η άγρια ομορφιά, τα ολόλευκα βότσαλα και τα κρυστάλλινα νερά, είναι στοιχεία που συνηγορούν πως είναι τόπος μαγευτικός, όμορφος και ειδυλλιακός.
Είναι ένας σπουδαίος τόπος που αν ο επισκέπτης ξεχαστεί εκεί, θα απολαύσει ένα από τα ωραιότερα ηλιοβασιλέματα με την καλύτερη θέα ως ζωγραφιά να σχηματίζεται στο βάθος του ορίζοντα, με τον ήλιο να γέρνει πίσω από το όμορφο πλοίο που στέκει προσαραγμένο στις ξέρες του «Φουρφουρή» στη μέση του πελάγου της Χλώρακας.

ΟΙ ΞΕΡΕΣ ΤΟΥ ΦΕΡΦΟΥΡΗ
Η θαλάσσια περιοχή της Κύπρου όπως και ολόκληρη η Μεσόγειος, είναι διάσπαρτη με αρχαία ναυάγια. Στη περιοχή «Δήμμα» στη Χλώρακα 500 μέτρα από τη στεριά, υπάρχουν οι ξέρες του Φουρφουρή που πάνω τους τσακίστηκαν πολλά πλοία κατά το παρελθόν όπως δείχνουν τα αμέτρητα απομεινάρια από σπασμένους αμφορείς και άλλα αντικείμενα που ευρίσκονται στο βυθό της θάλασσας γύρω από τις ξέρες.
Οι ισχυροί άνεμοι που συνήθως πνέουν στη θάλασσα της Χλώρακας σε συνδυασμό με το ανοικτό πέλαγος, προκαλούσαν πάντα μεγάλες θαλασσοταραχές που παράσερναν τα πλοία και τα έριχναν στις ξέρες, με αποτέλεσμα να βουλιάζουν πολλά από αυτά. Ο βυθός γύρω από τις ξέρες είναι κατάσπαρτος από αρχαία υπολείμματα ναυαγίων, καθώς η θάλασσα της Χλώρακας είναι δρόμος πλοίων από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα. Γραμμένες αναφορές γι αυτά τα ναυάγια δεν υπάρχουν, και μόνη μαρτυρία περί της αληθείας αυτών των ναυαγίων, είναι από όσους δεινούς δύτες κολυμπούν σ αυτά τα νερά, ότι ακόμα ο βυθός είναι στρωμένος από αντικείμενα υπολείμματα των φορτίων από τα ναυαγισμένα πλοία.
Επίσημες αναφορές έχουμε μόνο για δυο πλοία εκ των οποίων το ένα βούλιαξε και γέμισε την ακτή πνιγμένους, ενώ το άλλο σφηνώθηκε στις ξέρες και μένει ακόμα εκεί μοναχικό μια απέραντη Φωλαιά άγριων περιστεριών. 
Από προφορικές μαρτυρίες παλαιών κατοίκων και από γραφές λαϊκού ποιητάρη που κατέγραψε ο ηγούμενος Μαχαιρά Γρηγόριος το 1945 στα Κυπριακά Χρονικά, μαθαίνουμε πως τη δεκαετία του 1810 ένα επιβατικό πλοίο το «χρυσοκάραβο» όπως το ονόμασαν γιατι ήταν γεμάτο πλούσιους επιβάτες που ταξίδευαν για τους Αγίους Τόπους, βούλιαξε στις ξέρες του «Φερφουρή», και πνίγηκαν όλοι. Είναι ένα τσιαττιστό ποίημα λαϊκός θρήνος, που αναφέρεται στις δύσκολες ώρες που πέρασαν οι επιβάτες και το τραγικό τέλος που βρήκαν, καθώς σε αυτούς συγκαταλέγονταν υψηλά μέλη της Κυπριακής κοινωνίας όπως την οικογένεια του δραγουμάνου Χατζηγεωργάκη. Για το περιστατικό αναπτύχθηκαν ντόπιοι θρύλοι για παράδοξα περιστατικά και για ανεύρεση θησαυρών που ξέβραζε η θάλασσα της Χλώρακας κατά καιρούς. Αναπτύχθηκαν δοξασίες και θρύλοι για παράξενους θανάτους που κατά καιρούς βρήκαν ντόπιοι κάτοικοι στα ήρεμα νερά της, καθώς και παραδοξολογίες για μεγάλα θεριά που κολυμπούσαν σε αυτήν.
Ένα χειμωνιάτικο βράδυ του Μάρτη το 1998, το ελληνικό φορτηγό πλοίο υπό σημαία Ονδούρας «Δημήτριος ΙΙ» που μετέφερε ξυλεία από τη Χαλκίδα με προορισμό τη Λεμεσό και τη Βηρυτό, μετά από σφοδρή θαλασσοταραχή προσάραξε στις ξέρες του Φουρφουρή.
Ενώ βρισκόταν καθοδόν για το λιμάνι της Λεμεσού, λόγω των σφοδρών ανέμων που έπνεαν εκείνη την ώρα, παρεσύρθη από τα κύματα και προσάραξε πεντακόσια μέτρα από την ακτή της Χλώρακας, πάνω στις ξέρες.
Μένει από τότες προσαραγμένο να στέκει όμορφο μέσα στη γαλανή θάλασσα και να αποτελεί σημείο αναφοράς για την κοινότητα της Χλώρακας. Από τα αεροπλάνα και τα πλοία, από τις παρυφές των στεριανών υψωμάτων, και μέσα από πληθώρα ιστοσελίδων στο διαδίχτυο, δείχνεται πλέον αυτό το πλοίο, ως σημείο αναφοράς για τη Χλώρακα. Θεωρείται στολίδι γραφικής ομορφιάς, και αναφέρεται στα αξιοθέατα της κοινότητας ως μια ζωγραφιά στη θάλασσα που πολλούς ενέπνευσε συγγραφείς, ποιητές και ζωγράφους. 

Η ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΤΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΙΝΑ ΤΟΥ ΓΙΑΛΟΥ 
Η παραλία του Κοτσιά είναι στρωμένη με πεντακάθαρη άμμο στην οποία οι λουόμενοι μπορούν να περάσουν ευχάριστα, και τα νερά της θάλασσας όταν είναι ήρεμη (καθώς όταν είναι τρικυμισμένη είναι πολύ επικίνδυνη), και αυτή στρωμένη με άμμο, δέχεται χιλιάδες κόσμο. Είναι η συνέχεια της παραλίας του Πάρακα, και η τελείωση των συνόρων της Χλώρακας, αλλά έχει σύνορα επίσης, τις κοινότητες της Λέμπας και της Κισσόνεργας.
Στις πέτρινες ακτές της, αλλά και πάνω στην ίδια την άμμο, φυτρώνουν τα ευωδιαστά λουλούδια του γιαλού, τα κρίνα της θάλασσας.

Τα θαλασσινά κρίνα είναι τα σύμβολα  της Θεϊκής δημιουργίας και της επιθυμίας των ανθρώπων για την τελειότητα. Είναι λευκά μεγάλα λουλούδια που ξεφυτρώνουν ανθοβολώντας μεσα από τη στεγνή έρημη γη, με ένα μοναδικό μεθυστικό άρωμα, κυρίως όταν βραδιάζει. Τα γνωρίζουν όσοι έχουν τύχει να περάσουν από τις ελάχιστες αμμουδιές στις οποίες σήμερα ευδοκιμούν δίπλα στη θάλασσα, σε τόπους κυρίως δύσβατους που βλαστούν αυτά τα μοναδικά φυτά του γένους τους που απόμειναν και που πρεπει να αγαπούμε οι άνθρωποι και να προστατεύουμε.
Κάποτε τα κρίνα βλάσταιναν μυριάδες στις παραλίες της Χλώρακας και της Κισσόνεργας που ήταν σκεπασμένες από άμμο που ξέβραζε η οργή των κυμάτων και εναπόθετε στις σχισμάδες των βράχων κατασκευάζοντας τοπίο ίδιο κατασκευασμένο ίσως από Θεούς, που από μια κατάξερη ηλιοκαμένη γη, τον μήνα Αύγουστο και Σεπτέμβρη άλλαζε όψη, βαφόταν με άσπρο χρώμα από τα άνθη του γιαλού.
Κάποιες μέρες όμως οι άνθρωποι όταν χρειάστηκαν τους τόπους για την ανάπτυξη και την πρόοδο τους και έπρεπε να χτίσουν τα πολυτελή ξενοδοχεία τους, δεν συλλογίστηκαν την ομορφιά και τη σπανιότητα τους. Χάλασαν τις παραλίες, τις άλλαξαν και τις μεταμόρφωσαν σε τουριστικά θέρετρα. Εξαφάνισαν τα κρίνα και έμεινε τώρα μόνο η ανάμνηση των ανθών του γιαλού, και τη θέση τους πήραν τσιμεντένια ξενοδοχεία με κήπους φυτεμένους με ξενόφερτα άνθη και λουλούδια.
Φέτος λοιπόν, σ αυτές τις παραλίες βλάστησαν τα λίγα από τα εναπομείναντα πλέον κρίνα του γιαλού που τους μήνες του καλοκαιριού γεννούν και ανθίζουν τα πανέμορφα άνθη τους ολόλευκα και μοναχικά, στο διάβα εκεί που σκάει το κύμα. Τα άνθη του γιαλού που μέσα στη ξερή γη προβάλλουν από την καυτή και στεγνή άμμο δυνατά και ανθεκτικά, όμορφα και μοναδικά. Είναι τα δώρα της θάλασσας, κρίνα σπάνια μοσχομύριστα και πανέμορφα που στην κάψα του καλοκαιριού όλη μέρα κλείνουν και μαραίνουν, ενώ τις νύχτες μες τη θαλασσινή δροσιά και στο αεράκι του πελάους, ανοίγουν και σκορπούν την ευωδία τους σε όλη την πλάση.
Τα φύλλα τους που είναι σαρκώδη και γκριζοπράσινα σε σχήμα λουρίδας, βγαίνουν το χειμώνα και το καλοκαίρι ξεραίνονται, ενώ από τα ξερά τους φύλλα γεννιέται το άνθος του γιαλού, το πανέμορφο λουλούδι που ενέπνευσε τον Παπαδιαμάντη στο ομώνυμο του διήγημα.
Οι καρποί του λουλουδιού είναι μεγάλοι σε σχήμα βολβού. Τα άνθη του που εμφανίζονται μέσα από την καυτή άμμο, έχει το καθένα έξι πέταλα και διαμορφώνουν ένα στέμμα κατά τον τρόπο των ασφοδέλων, εξ αυτού το φυτό είναι γνωστό επίσης με το όνομα ως θαλάσσιος ασφόδελος.
Οι καρποί του όταν ωριμάσουν πετάγονται κατάμαυροι σαν κάρβουνα, σπόροι πολυγωνικοί, μαλακοί που περιβάλλονται από μεμβράνη σαν σωσίβιο που τους επιτρέπει να ταξιδεύουν πάνω στα κύματα  διανύοντας χιλιάδες μίλια, φθάνοντας σε ακτές από τη μια άκρη της θάλασσας ως την άλλη για τον πολλαπλασιασμό και την εποίκησή τους. Στο κέντρο τους έχουν ένα μικρό βολβό που είναι ο πραγματικός σπόρος που θάβεται στην άμμο ψάχνοντας για υγρασία. Όσοι επιζήσουν μετά από χρόνια, θα ανθίσουν και θα συνεχίσουν τον κύκλο της ζωής τους.
Εκτός από τους σπόρους, το φυτό πολλαπλασιάζει και με βολβούς που το ίδιο παράγει. Παρά την πολλαπλασιαστική του όμως δυνατότητα το όμορφο αυτό φυτό πέφτει θύμα των ανθρώπινων δραστηριοτήτων στις ακτές. Τα παρακολουθούμε κάθε χρόνο που περνά να λιγοστεύουν και να εξαφανίζονται. Να κόβονται με το που ανθίζουν από ανθρώπινα χέρια για να γεμίσουν τα ανθοδοχεία τους, ή να ξεριζώνονται για να μεταφυτευτούν στους κήπους τους.
Η παραλία του Κοτσιά ανάμεσα Χλώρακας και Κισσόνεργας, τον Αύγουστο και το Σεπτέμβρη ομορφαίνει με τα λευκά κρίνα της θάλασσας, τα οποία καλό είναι να μην τα κόβει ούτε να τα πατεί κανείς, ώστε να ρίξουν σπόρο και να συνεχίσουν να υπάρχουν σ’ αυτό τον τόπο.

Στην Κύπρο βλαστούν στη παραλία της Χλώρακας, στη παραλία του Ακάμα, και μετά τα συναντούμε στο μακρινό Παχίαμο. Είναι λουλούδια σπάνια και προστατευμένα, είναι φυτά υπό παρακολούθηση και θα πρεπει επιτέλους κάποιοι άνθρωποι με ευαισθησίες  που στις μέρες μας δυστηχώς σχεδόν έχουν χαθεί, να αναλάβουν εκστρατεία  διάσωσης και πολλαπλασιασμού τους.